دنیای صورتی :: آوای فاخته

فاصله گرفتن و منفعل شدن نسل امروز از مسائل سیاسی نگران کننده است. شهابالدین در پاسخ به این سؤال که چرا هم سن و سالهای او از مسائل سیاسی رویگردان هستند به فاصله گرفتن نهادهای فرهنگی از مردم اشاره میکند. به اعتقاد او این نهادها نتوانستهاند مبانی اصلی را تبیین کنند: «وقتی این مبانی به درستی مشخص نشوند نتیجه آن دلزدگی مردم بخصوص نسل امروز از سیاست میشود. من دنیای صورتی دختران را خوب می شناسم.. «همه باید برای خودشان یک دنیای صورتی بسازند. دانشمندان در این مورد اتفاق نظر دارند، شما باید برای داشتن یک ارگانیسم بیولوژیکی، محیطی نیز داشته باشید تا این ارگانیسم در آن وجود داشته باشد.

معتقد است وقتی باب گفت و گو در کشور باز باشد نسل جوان به پیگیری مسائل سیاسی و پرسشگری در این زمینه علاقه پیدا میکند: «من مسائل سیاسی کشور را دنبال میکنم و دوست دارم با ریشه جریانهای سیاسی آشنا شوم. یادم میآید زمانی یکی از استادان دانشگاه سر کلاس به ما میگفت فعلا شما در ابرها سیر و سفر میکنید و پایتان روی زمین سفت واقعیت نیست. که تمام آرزوهایِ بر باد رفتهام را در دویدنهای گاه و بیگاهش برآورده کنم.. شاخصها نشان میدهد سیاستمدارانی که بخشهایی از مدیریت کشور را برعهده گرفتهاند هیچ اثری بر هیچ شاخص پایهای زندگی مردم نداشتهاند.

آنقدر عاشقش خواهم بود که دنیا از تبعیض هایش شرم کند.. چون بعد از خواندن این کتاب قرار است شما وارد یک دنیای دیگر شوید و دوباره متولد شوید. یه لحظه به فکر فرو می رم و اندر احوالات این روزام که دقیق می شم می فهمم که مدتیه کودک درونم فعال شده و زدم تو فاز دنیای صورتیه دختر بچه ها!

دورهای که البته حاصل آن میتواند پختگی فردی باشد و بازگشت مؤثرتر به جامعه. کسانی که فرزندان دهه هفتاد و هشتادی دارند به خوبی میتوانند واقعیت بیتوجهی این نسل به مسائل سیاسی را لمس کنند. با توجه به اینکه نسل امروز تسلط کافی به نرم افزار و سخت افزار دارد و زبان خارجی فرا میگیرد و افقهای جدیدی به رویشان باز میشود. شاید بیشتر به خاطر تغییر سلایق و ذائقه های نسل جدید باشد که بیشتر به مسائل غیرسیاسی توجه دارد. افرادی که از رنگ صورتی خرده میگیرند، تصور میکنند صورتی یعنی دختر، دختر، دختر یعنی به اندازهی کافی باهوش و زیرک نبودن، یعنی سرکوب کردن.

دیدگاهتان را بنویسید